Trochę o Mary Sue'owatości w blogach o BTR~ całkowita masarnia.

            Od dłuższego czasu widuję blogi o tak zwanym BTR. Moja ciekawość, jak zawsze spłatała mi figla, więc musiałam zobaczyć kim są i zajrzeć do przynajmniej kilku opowiadań z nimi w roli głównej. Tak więc spinając dupsko i chęci przestudiowałam kilkadziesiąt blogów, obejrzałam niewiele odcinków ich serialu oraz trochę poczytałam, ale tutaj teraz nie o samym BTR mowa, a o romansidłach pisanych  przez niewyżyte nastolatki, prawda? Tak więc, zacznijmy moją korridę! 

            Zawsze zaskakiwała mnie Mary Sue'owatość głównych bohaterek tego typu romansideł i o ile jedna MS jest do zniesienia, to trzy bądź czasami nawet cztery takie panie perfekt są całkowitą masarnią dla umysłu przeciętnego człowieka, takiego jak ja. Równie dobrze możecie wepchnąć mi głowę do malaksera, byle z truskawkami. No i jeszcze musimy dodać do pań wspaniałych czwórkę chłopaków, równie pełnych ideału. Mój umysł ciężko znosi tyle światła i perfekcyjności, a od tej całej cukrzycy uratowało mnie jedynie ciężkie Burzum. 

            Ale zacznijmy od początku. Jest czwórka wspomnianych chłopaków. Taki typowy boysband, mamy jednego stosunkowo normalnego, który jest spoiwem grupy, kolejnego niby inteligentnego, ale jednak na najprostsze rozwiązanie ciężko mu wpaść, jest także bezmózgie „ciacho” pierdzielące od rzeczy i na koniec nie za inteligentny wesołek. Trochę znajomo brzmi? Nie dziwi mnie to, bo jest to typowy kwartet opowiadań oraz filmów dla rozwydrzonych nastolatek. No ale w końcu taka jest grupa docelowa projektu BTR, prawda? Na nikim się tak łatwo nie zarabia, jak na nieświadomych i naiwnych dziewczynkach, które wierzą, że ludzie z tak korporacyjnych zespołów, rzeczywiście się przyjaźnią. Wcale by mnie nie zdziwił fakt, gdyby czwórka z BTR nie znała się przez stworzeniem zespołu. To takie ciastko z kremem robione z proszku. Niby mniam, ale jak przychodzi co do czego to później masz niestrawność i bóle brzucha, a ana koniec okazuje się, że Chińczycy napchali to ich ukochanym plastikiem. Yummy! 

            Czas na główną bohaterkę. Nie mam tutaj wiele do powiedzenia, po prostu Mary Sue. Piękna, utalentowana, zabawna, mówiłam już jak piękna? Bo jest piękna. Zazwyczaj na początku opowiadania wpada na członków zespołu, oczywiście całkowitym zrządzeniem losu i od razu się któryś w niej zakochuje, bo jest piękna, mówiłam już to? Tak to nie ma w niej niczego ciekawego, poza faktem, że jest piękna i ma talent muzyczny. Do tego wszystkiego jest jeszcze piękna. Truskawkowe ciastko z kremem  normalnie. 

            No i przyjaciółka głównej bohaterki, czasami dwie, rzadziej trzy. Prawie zawsze kochają się w członkach zespołu. Za bardzo nieśmiałe, ewentualnie zbyt energiczne. Bo dziewczyny z normalnym zachowaniem są przecież zbyt NUDNE! Też są piękne, nie tak jak główna MS, ale jednak! Trafi się także zła blondyna, co chce zagarnąć sobie chłopaka głównej MS! Grr.. jak my wszyscy jej nienawidzimy grr...

            I teraz może pojawić się pytanie, dlaczego używam tyle ironii? Sarkazm w tym poście leje się jak z węża ogrodowego w lato. Rzadko kiedy, aż tak go nadużywam, ale mam powody! Otóż KAŻDE z opowiadań na które trafiłam, były płytkie i płaskie jak naleśniki, do tego bez mleka i jajek. Fabuła, jeśli jakaś była to wielkości rodzynki ewentualnie winogrona. Główna bohaterka to idiotka, a sam BTR gromadą klaunów bez przebrań. Nawet sposób pisania rozdziałów na każdym z blogów, z posta na post był coraz gorszy, z większą ilością emotikon, za to z coraz to bardziej malejącymi i nietreściwymi opisami. Czy ludzie nie wiedzą, że emotki stosują tylko osoby, które nie potrafią opisać akcji, do tego to beznadziejnie wygląda i wcale nie dodaje uroku, jak zapewne niektórym się wydaje. Nie o to chodzi w opowiadaniu, prawda? Dobry dialog, bez idiotyzmów okraszony jakimiś ciekawymi opisami, to podstawa bez której nie powstaje dobre opowiadanie! Zobaczcie tylko taki dialog: 

„- A, i posłodz se herbate, bo niesłodzona. 

- Tak, jasne... Pewnie próbujesz mnie nabrać jak kiedyś, żebym za słodką piła - nie uwierzyłam. Wziełam łyk herbaty i natychmiast wyplułam - Fuuu! „ 

 Źródło: Big Time Rush forever!!! - Rozdział I

Fascynujące, prawda? Nie chciał, żeby dziewczyna się pomyliła, bo ja to już myślałam, że była słodzona i dlatego musi słodzić jeszcze raz... przynajmniej to wynika z tego niby dialogu, a poza tym niesłodzona herbata nie jest aż tak niedobra. Coś ta MS niezbyt jest inteligentna. 

„- Ale przecież możemy ci dać kasę jeśli chcesz

- Czy ty słyszysz, co ja do ciebie mówię - obróciła się - Kocham tańczyć.

- Acha.- znów pociągnąłem z kieliszka

-mam nadzieję, że mój kochany braciszek sie nie dowie - spytała

- Nie wiem-warknąłem

- Ehhh - westchnęła - nigdzie nie idź zaraz przyjdę to razem się napijemy - po czym gdzieś zniknęła.” 

Źródło: Feel the Power- Rozdział 29

Niestety, jedyne ehhy i achy, ktokolwiek tak rozmawia? Trochę smutne, do tego ten brak znaków interpunkcyjnych. Zgrozo, imię twe „Blogi o BTR”! 

„- Życzę powodzenia xDDD To papapa :D – pomachałam jej i rozłączyłam się.

- Ładna jest ^^ - powiedzieli równo wstając z podłogi.” 

Źródło: Z życia wzięte- Rozdział 9

Ta autorka jest moją faworytką. Tyle emotikon spotkasz jedynie w rozmowach na GG. W postach, które ostatnio wyszły co prawda przystopowuje, ale wpycha dużo zbędnych obrazków, a i dialogi to masarnia. 

            Bez dalszego rozdrabniania przejdę do szybkiego podsumowania, bo czuje się jak Muzułmanin w kaplicy chrześcijan, a post naprawdę nieprzyjemnie mi się pisze. Blogi o BTR to kompendium niewyżycia seksualnego, błędów zarówno ortograficznych, jak i interpunkcyjnych, siedlisko zbędnych emotikon, obrazków oraz gniazdo gromady Mary Sue. Nie będę miała zbyt dobrych wspomnień z pisania tego posta, a powyższe fragmenty to tylko szczyt góry lodowej. Wolę się jednak nie dokopywać dziwniejszych, bo mogę tego nie przeżyć. Potrzebuje jakiegoś dobrego mózgotrzepa... NA ZARAZ, bo już nawet kulinarne porównania mi się kończą!